چهل و هفت

 

. اثر زیبای هنرمند لبنانی. خانم jinan rihani

زن... زندگی... اپستین

سلام

نخست: در حال مرور درسهایم هستم، امتحاناتم مجازی ست. منتهی تا نخوانده باشی و ناآشنا! از منابع کنار دستت، نمی‌توانی بهره ببری که.

بعد: سالهاست اینستاگرام و تلگرام نیستم.

 اینستا را دوست داشتم به خاطر حضور هموطن های خارج نشینی که در شرق و غرب دنیا زندگی می‌کردند و به واسطه آنها! روزمرگی های آن سو  را می‌دیدم.

خداروشکر در ایتا هم هستند هموطن های خارج نشین که کنجکاوی من را (از خارج! مردمانش و آداب و رسومشان، اخبار و اتفاقات آنجا) به روز و مستند، جواب می دهند. مثل کانال دکتر موتا

...

خیلی وقت است ذهنم درگیرِ آمریکاست.
درگیرِ جزیره‌ی اپستین.
درگیرِ اسنادی که یکی‌یکی رو شده‌اند
و هنوز هم بوی ناگفته می‌دهند.
گاهی با خودم می‌گویم:
این آمریکا با این همه وسعت،
با جمعیتی چند برابرِ ایران،
واقعاً حتی یک شروین ندارد؟
یک نفر که بعد از افشای این اسناد
بایستد و برایشان بخواند؟

 

مثلاً وقتی کلیپِ دخترهایی را می‌بینم
که در جزیره‌ی اپستین قربانی تجاوز شده‌اند،
کسی باشد که بخواند:
برای خواهرم،
خواهرت،
خواهرامون…
یا وقتی ذهنم می‌رود سمتِ زندگی‌های تباه‌شده‌ی این زن‌ها،
کسی ادامه بدهد:
برای حسرتِ یک زندگیِ معمولی…
وقتی به آمار وحشتناکِ کودکانی فکر می‌کنم که به آن جزیره قاچاق شدند،
بخواند:
برای کودکِ زباله‌گرد و آرزوهاش…

 

این روزها فکر می‌کنم به پدر و مادرهایی
که بچه‌هایشان را گم کرده‌اند؛
به آن پنجاه‌ویک هزار کودکِ مهاجری
که فقط در دو سال، در اروپا ناپدید شدند و دیگر هرگز پیدا نشدند.
والدین‌شان چه حالی دارند؟
شب‌ها با خودشان می‌گویند:
نکند بچه‌ی ما هم سر از همان
 جزیره درآورده باشد؟…
برای گریه‌های بی‌وقفه…
برای تکرارِ تصویرِ آن لحظه…
یا وقتی یادشان می‌افتد
از آخرین خاطره‌ها،
از آخرین تصویرِ خنده دلبندشان،
کسی بخواند:
برای چهره‌ای که می‌خندید…
برای دانش‌آموزها…
برای آینده…
برای این «بهشتِ اجباری»—
نه، ببخشید—
برای این جهنمِ بزک‌کرده.
برای این‌همه «برایِ» غیر تکراری…
برای این همه شعار تو خالی...

 

واقعاً چرا آمریکایی‌ها شروین ندارند؟
آها… راستی،
خودش گفته بود:
«برای این اقتصادِ دستوری…»
خب، انگار این‌جا
اصلاً دستوری نرسیده که بخوانند.
حالا فرض هم که یکی بخواند؛
مگر بلاگرهای آمریکا،
مثل دیاسپورای ایران،
جرأت دارند هر چیزی را منتشر کنند؟
سؤال‌ها زیادند.
سکوت‌ها بیشتر.
و هنوز
هیچ‌کس
برایشان نخوانده است.

 

کانال دکتر موتا
مشاهدات و تجربه های یک مادرِ دندانپزشک ساکن آلمان
https://eitaa.com/joinchat/3509321946Cbb998519ef

 

 

 

تا انتهای افق

سلام

نخست: چقدر اخبار داریم چک می‌کنیم! کاش امتحانارو از اخبار می‌گرفتن

بعد:

مومن ریشه فکری‌اش به خدا و پیامبر و امامان بر می‌گردد. بعد می‌شود ولایت فقیه. بعد می‌شود علما و شهدا... به همین خاطر برای هر واقعه یا حادثه‌ای چهارچوب نظری دارد. «به نظر من» نمی‌گوید، بررسی می‌کند بر اساس نگاه تاریخی و تمدنی، بر اساس دستورالعمل‌ها و تذکرات، رفتار درست چیست.

مؤمنین، مقهور شرایط و فضای غبارآلود نمی‌شوند. به اینکه طرفداران کدام دیدگاه کمتر یا بیشتر است اهمیت نمی‌دهند.

و چون با حق به خوبی آشنا هستند، قدرت تشخیص باطل را دارند. یعنی سریع می‌فهمند حق با کیست و چه کسی ناحق می‌گوید.

متأثر از فضا و جو نمی‌شوند. حالا می‌خواهد حرف دوست و فامیل و همکار باشد یا رسانه و بمباران القایش.

اهل صبر هستند، چون خود را مأمور به تکلیف می‌دانند نه نتیجه. نتیجه را دست خداوند، مدبر امور می‌دانند، پس می‌سپارند و توکل می‌کنند. از این جهت هست که بیماری اعصاب و روان نمی‌گیرند. افسردگی ندارند و بخاطر ضعف در کنترل خشم، دچار خطای بی‌ادبی، بی‌حرمتی و فحاشی نمی‌شوند.

دنیا را دارای حساب و کتاب می‌دانند و کاملا معتقد هستند که حق به حق دار می‌رسد و آن‌ها فقط وظیفه دارند درست عمل کنند. از توهین‌ها اذیت می‌شوند اما متزلزل نه. سرزنش هیچ سرزنشگری هم بر ایشان کارگر نیست.

می‌دانند مثل تمام بشریت مدتی روی این کره خاکی هستند و می‌روند. آنچه سنت خداست پیش می‌رود و رسالت ایشان فقط این است که نقش خود را پیدا کنند و در این چند صباح انجام وظیفه کنند.

اهل تجزیه تحلیل هستند. می‌دانند انسان سالم جاذبه و دافعه دارد. نگاه می‌کنند چه کسانی جذب چه کسانی می‌شوند و چه کسانی دفع. این کمک می‌کند، به راحتی تشخیص دهند که طرف درست تاریخ ایستاده‌اند. لذا در هر حال ورد زبانشان این است که «یقینا کله خیر» و «والعاقبة للمتقین...».

 

✍🏻 مشاهدات، تجارب و یادداشت‌های یک ایرانی 🇮🇷 از فرانسه، هلند و ایران